Op het zadel en...actie! | Selle Royal

Op het zadel en...actie!

People & Partners
Produkt & Tech

Op het zadel en...actie!
Januari 2016

Het statief beweegt snel omhoog.
Klik. En draait.
De film begint. Ik zit comfortabel in de eerste rij.
Stoep. Ik glij weg. De weg is vrij. Daar ga ik.
De eerste trapbewegingen gaan gemakkelijk. De film begint te draaien tussen de wielen die net zo snel draaien als spoelen.
Aan het einde van de laan staat een gebouw met open deuren.
Het is net alsof het verbaasd is om me te zien. Ja, ik weet het. Er is flink wat tijd verstreken sinds ik voor het laatst op de fiets zat. Maar kijk eens wat een prachtige dag. Wat een licht!

Ik ga de bocht om. Een weerspiegeling op de voorruit van een stationwagen voert me terug naar de werkelijkheid.
De stad lijkt net een enorme dealer in tweedehandsauto’s.
Ik zie een man in colbert met een stropdas die een praatje maakt met een jongere man. “Deze heeft 110 pk en versnelt in 1 seconde van 0 naar 100 km”, lijkt hij te zeggen.
Ik heb echter geen haast.
Ik verplaats me zo snel als ik wil. Ik ben de regisseur van deze film. Het ritme van de trappers bepaalt het aantal fotogrammen.
Naar rechts of naar links? Het maakt niet uit. Ik ken geen bestemming. Het belangrijkste is dat ik mijn ritme heb gevonden.
Op deze snelheid lijkt de stad ineens minder grijs.
Ik zie blauw, geel en oranje in duizenden verschillende nuances. En veel meer groen dan ik verwachtte.
Penthouses met oerwouden op bijna elk appartementencomplex. Terrassen boordevol weelderig groen naast lege en trieste terrassen. Een palmboom die uit een heg springt, op zoek naar het zuiden.
Groen. Ik ga weer op de fiets zitten. De film gaat verder.
Ik rij langs een mensen die zich snel voorthaasten omdat ze het idee hebben dat ze te langzaam gaan.
Ik rij langs auto’s die klagen omdat ze sneller zouden willen rijden.
Ik heb mijn ritme gevonden. Op deze snelheid is de stad perfect.

Een auto die van een parkeerplaats afrijdt dwingt me om de bel te gebruiken.
In vergelijking met het ratelen van de tram, het piepen van de remmen en de botte claxons lijkt dit het puurste geluid van de wereld.
Ik besluit op het fietspad te nemen. Het lijkt een rood tapijt dat op mijn komst wachtte.
Ik ontmoet andere mensen op de fiets. Aangezien ik niet bekend ben met de gedragsregels, glimlach ik naar iedereen. En iedereen glimlacht terug.
Ik heb het idee dat ik deel uitmaak van één grote familie.
Het fietspad is echter een beetje saai. De stad wordt erdoor gedempt. Ik loop het risico om alles te missen.
Op de eerst volgende kruising ga ik weer op de weg rijden.
Ik rij langs een muzikant met een cowboyhoed die countrymuziek speelt. Vervolgens ontmoet ik een tweeling op een tandem. Het lijkt net alsof ze kunstenaars zijn die op weg zijn naar een vernissage in Soho.
Na slechts een aantal kilometer te hebben afgelegd, heb ik het idee dat ik me in een andere wereld bevindt.
Honderd omwentelingen van het wiel verder en ik ben in Peking. Restaurants, winkels, jeugd met amandelvormige ogen die in het plaatselijke dialect praten. Ongelooflijk, voor het eerst zie ik graffiti in de vorm van ideogrammen.
Nieuwsgierig en zachtjes ga ik verder. Net als een toeschouwer die de volgende scène afwacht.
Ik heb mijn hele leven in deze stad geleefd en kom nu pas langs plaatsen waarvan ik niet wist dat ze bestonden.
En toch ken ik deze zone goed. Hier vlakbij is de banketbakker waar mijn vader me mee naartoe nam. Zullen we eens kijken of die nog bestaat? Hoe laat is het? Ach ja, het kan wel even.

Met de mond vol chocolade ga ik terug naar huis en denk ik na.
Ik bedenk dat de volgende week mooi weer wordt voorspeld. Wellicht dat ik dan de stad uit kan rijden langs gebouwen die steeds lager worden. Net alsof ze de treden zijn van een trap die naar de tuin van de stad voert.
Maar ik kan ook naar het centrum rijden, daar waar de wegen smaller en kronkeliger worden en de gebouwen mooier en ouder zijn. Me laten omringen door toeristen en me weer een toerist voelen…
Morgen is het maandag. Terug naar de realiteit.
Ik zou natuurlijk op de fiets naar mijn werk kunnen gaan.

Commentaar 0