De vrijheid ligt in de wind van Tasmanië. Roberto Cassa vertelt ons over zijn laatste reis. | Selle Royal

De vrijheid ligt in de wind van Tasmanië. Roberto Cassa vertelt ons over zijn laatste reis.

People & Partners
De vrijheid ligt in de wind van Tasmanië. Roberto Cassa vertelt ons over zijn laatste reis.
December 2018

Het is zover. Ik heb mijn stoel al gevonden en mijn gordel al vastgemaakt. Het vliegtuig rolt over de startbaan en de stewardessen zullen zo de nooduitgangen aanwijzen en uitleggen hoe de reddingsvesten moeten worden opgeblazen.
Er wacht mij een vlucht van dertig uur terug naar huis, naar Italië, waar iedereen vol ongeduld uitkijkt naar de verhalen over mijn laatste fietsavontuur. Misschien zal ik me tijdens zo’n lange vlucht vervelen, maar ik zal tenminste wel tijd hebben om wat slaap in te halen en alles weer een beetje op een rijtje te zetten, voordat ik straks weer aan het leven van alledag begin.
De steward vraagt met een glimlach of ik het schermpje van het raam naar boven wil schuiven omdat we gaan opstijgen. Ik beantwoord zijn glimlach en voer uit wat me ogenschijnlijk een eenvoudige handeling lijkt: mijn arm optillen en het plastic schermpje omhoogschuiven.
Maar toch kost het me enorm veel moeite. Ik weet wat me te wachten staat als ik het openschuif, en ik doe mijn uiterste best om niet om te kijken.
Daar buiten ligt Tasmanië om me aan alles wat ik de afgelopen maand heb beleefd en alles wat ik nu achterlaat te herinneren. Ik probeer het tegen te houden, maar het lukt niet. Ik sla mijn ogen op en kijk gefascineerd naar het landschap. Nog één keer.

De regen komt bijna horizontaal voorbij het raampje, zo hard waait het; precies hetzelfde beeld als toen ik in oktober landde, terwijl waar ik vandaan kwam de zomer nog geen plaats had gemaakt voor de herfst. Als ik er nu aan terugdenk, heb ik heel wat kou en regen moeten trotseren tijdens mijn fietstocht door deze contreien!
Als onverbeterlijke optimist vond ik deze ijskoude ontvangst vanaf het begin af aan al fascinerend: Tasmanië wilde me waarschuwen, liet me weten dat ik haar om velerlei redenen niet licht zou vergeten, meer zelfs dan ik me had kunnen voorstellen.
Ik herinner me de ochtendmist die me, langzaam optrekkend, de prachtige weelderige en kleurrijke begroeiing onthulde, terwijl de wind koude lucht uit het nabijgelegen Antarctica aanvoerde en de wolken uiteendreef, zodat de zon me de kleuren van dit avontuurlijke land kon laten zien.

Fietsen in deze omstandigheden is echt heel leuk omdat de regen je aanspoort om het beste uit jezelf te halen. En de wind … wel, de wind is gewoon weergaloos als je hem mee hebt!
En gelukkig heb ik de wind bijna altijd mee gehad op deze reis. Anders zou ik tijdens de tocht wel een paar keer tegen de vlakte gegaan zijn. In Tasmanië zijn er heel veel echt zeer steile hellingen, met vooral in het westelijke gedeelte van het eiland grote hoogteverschillen. En ik moet zeggen dat die mijn lichaam en geest flink op de proef hebben gesteld. Op bepaalde punten, over de vermoeiendste onverharde wegen, zoals die op het 
Schiereiland Tasman, moest ik met de fiets aan de hand verder. Maar op de weg naar beneden was het plezier altijd gegarandeerd.
En de ijzige kou die ik heb geleden in mijn tent!? Misschien was het slapen onder een dun laagje stof wel het moeilijkste van de hele reis; maar ik hou van het contact met de Natuur en het feit dat ik de rits van mijn tent open kon doen om de zon op te zien komen, de warmte van de zonnestralen op mijn huid te voelen of ‘s nachts naar de immense sterrenhemel te kijken, maakte dat ik de niet echt gastvrije temperatuur beter kon verdragen.

In tegenstelling tot het klimaat zijn de inwoners van Tasmanië juist heel warm en hartelijk. En meerdere keren heb ik dan ook mijn toevlucht gezocht in hun huizen voor een warme douche en een gezellig praatje. Hoe kan ik de tijd vergeten die ik op Bruny Island heb doorgebracht met John, een fietsavonturier die zelfs Iran op de fiets heeft doorkruist, en die de deuren van zijn immense tuin voor me openzette. En dan denk ik ook weer terug aan de aangename gesprekken over fietsvakanties met Brett die aan het einde van het verhaal over mijn avonturen zo enthousiast was dat hij besloot om hetzelfde zadel als ik te kopen voor zijn volgende fietsreis. En tot slot de unieke ervaring van de overnachting in de boerderij van Anabella en Roger, die zelfs een heuse pizza voor me hebben klaargemaakt om me nog meer thuis te laten voelen.
Ik heb gemerkt dat de mensen in het westen van het land gastvrijer zijn dan in het oosten, waar ze gewend zijn om formeler om te gaan met de toeristen die voorbijkomen. De talloze hartige taarten die me werden aangeboden, zagen er misschien niet allemaal even mooi uit, waar ze waren altijd lekker warm en gevuld met van alles en nog wat: paddenstoelen, kip, bieten, spekjes of boter; oftewel een garantie om de kou te trotseren en snel iets te eten voordat ik weer op de fiets moest stappen.

Ter compensatie maken ze in Tasmanië wel de lekkerste frambozenjam die er bestaat. Ik heb dan ook een aardig voorraadje ingeslagen tijdens mijn fietstocht. Ik vraag me af of de kleine wombats ook in de bossen op zoek gaan naar deze heerlijke vruchtjes of dat ze liever bieten eten, die hier echt overal lijken te groeien. Ik ben er heel wat tegengekomen in de nationale parken die ik heb bezocht, net als ook mierenegels en wallaby’s die ik ‘s nachts zelfs vaak rond mijn tent vond.
Als ik terugdenk aan hoe Tasmanië de laatste voorpost van de beschaafde wereld lijkt op de rand van een schitterende Natuur, besef ik dat mijn passie voor fietsen mij werkelijk op een onvoorstelbare plaats heeft gebracht: in het land dat wordt gedomineerd door de elementen, de fauna en de flora; een zonovergoten plek waar de wind altijd waait; waar het turkooisblauw van de zee en het smaragdgroen van de bomen je ogen en je hart vullen en je nooit meer loslaten.

Maar de ware hoofdrol van mijn fietsreis naar de andere kant van de wereld was toch wel weggelegd voor de wind. Mijn meest hardnekkige rivaal op een aantal hellingen en mijn trouwste bondgenoot op alle andere; aan hem bewaar ik de levendigste herinnering van deze hele afgelopen maand: het gevoel van vrijheid dat hij op je af blaast als je tegen hem in rijdt en de betoverende landschappen die hij je onthult wanneer hij vanuit deze hoek van de planeet de wolken uiteendrijft. Het is de wind die me ertoe aanzette om door te trappen; die me telkens wanneer ik weer op het zadel klom het idee gaf dat ik, als ik het echt zou willen, zelfs zou kunnen vliegen.
En het is nogmaals de wind die me nu vanachter dit opengeschoven vliegtuigraampje vaarwel wuift. De Tasmaanse wind, mijn wind van de vrijheid.

Commentaar 0