Opnieuw beginnen kan een grote kans zijn. Aldus Loreta. | Selle Royal

Opnieuw beginnen kan een grote kans zijn. Aldus Loreta.

People & Partners
Opnieuw beginnen kan een grote kans zijn. Aldus Loreta.
Maart 2018

De lente staat in het teken van de vrouw: tot nu toe hebben we enkel tips gegeven voor de keuze van de fiets die het beste inspeelt op de eigen fysische kenmerken, maar dit keer willen we het hebben over hoe de fiets het leven van één vrouw veranderd heeft.

Er zijn momenten in het leven die ons bestaan veranderen; onverwachte omstandigheden die bestemd zijn om ons dagelijks leven overhoop te halen en een heel nieuwe draai geven aan de keuzes die we maken. Loreta Pavan kreeg tien jaar geleden te maken met één van die momenten, wanneer ze ontdekte borstkanker te hebben, dezelfde vreselijke ziekte waaraan ze al beide zussen verloren had, op enkele maanden tijd van elkaar.

Wat je dan voelt, is alsof je je eigen leven niet meer in handen hebt: de grond onder je voeten zakt langzaam weg, je voelt je mankeren en je hoofd voelt volledig leeg aan. Terug gaan kan niet, men moet wel van vooraf aan opnieuw beginnen.
En waar een nieuwe start is, is er ook een af te leggen weg en uiteraard een eindstreep die men wilt bereiken.
Dit dacht Loreta toen ze probeerde orde en methode in haar hoofd te brengen: reageren, nu en met vastberadenheid, alles op alles zetten hoewel er geen enkele zekerheid van succes is.

Loreta kiest ervoor om opnieuw te beginnen, en meer te doen, namelijk vooruit te komen.
Ze laat haar bedrijf en carrière achterwege, en zet zich volledig in om haar ziekte te verslaan, en daar slaagt ze ook in! Maar hier neemt ze geen genoegen meer mee.Ze wilt een deel van haar energie inzetten voor al wie hetzelfde meemaakt, omdat ze er stellig van overtuigd is dat opgeven geen optie is. Nooit.
Geheel toevallig, of misschien heeft het lot er wel iets mee te maken,
stapt Loreta op een fiets en begint ze te trappen. Ze neemt de draad van haar leven weer op, het echte leven, dat veel te lang heeft stilgestaan. Ze groeit uit tot de persoon die ze altijd heeft willen zijn: vrij en ondernemend, in staat om overal te komen.

Tien jaar later is Loreta een randonneuse geworden, liefhebster van lange afstanden op de fiets, en lichamelijke inspanning zonder haast te hebben.
Eender wie haar ontmoet is onder de indruk van haar uitstraling. Kort en superblond haar, vuurrode lippen, kleding die gaar vormen perfect omgeven; tekens van een vrouwelijkheid die opnieuw verworven en met trots getoond wordt. Haar aanstekelijk optimisme, wild karakter en vastberaden blik tonen haar motto, nog voor ze die bekend maakt: “nooit opgeven, ik kan het”. Dit motto geeft haar elke dag opnieuw de juiste energie om de fiets te pakken en hoop te geven aan alle kankerpatiënten van het Ospedale San Bortolo van Vicenza. De vereniging Amici del quinto piano,voor wie Loreta woordvoerder is, houdt zich bezig met de ontwikkeling van projecten gericht op de voeding en psychologische ondersteuning van de zieken en hun familieleden. Want geen enkele zieke wilt achterwege blijven wanneer de rest van het leven verder gaat.

V. Waarom de fiets om het leven weer op te pakken na een ervaring zoals kanker?
A. Voor mijn zussen ziek werden, gingen ze altijd fietsen met vriendinnen. Ze legden altijd min of meer lange afstanden af, soms zelfs tijdens de chemokuren, en ik dacht toen dat ze beter thuis bleven om uit te rusten, in de plaats van zich zo af te matten.
Toen ik na mijn ingreep thuis kwam uit het ziekenhuis, belden diezelfde vriendinnen me op om samen met hen te fietsen, en ik heb toen ingezien waarom mijn zussen het deden, ondanks alles. Het gaf me een gevoel van vrijheid en de energie die ik verloren dacht. Toeval misschien dat ze me opgezocht hebben, ik denk eerder dat het lotsbestemming was.

V. Wat was je erste lange parcours op de fiets?
A. Nadat ik vertrouwd geraakt was met de fiets (daarvoor had ik de fiets maar weinig gebruikt en altijd voor korte afstanden), ben ik van Bassano naar Dueville gefietst, 50 km heen en terug tussen de twee gemeenten dichbij waar ik woon. Dit was een gelegenheid om beter kennis te maken met die transportmiddel: de versnellingen, het zadel, en al wat ik tot dan alleen maar gelezen had!
Kort daarna heb ik mijn eerste “lange afstand” afgelegd, 400 km tussen Marostica en Loreto: mijn eerste grote tevredenheid.

V. Hoe waren de eerste kilometers?
A. Ik was heel onervaren en had veel zin om te leren en mezelf te verbeteren. Ik wist niks van de wereld van de fiets. Tijdens de eerste duizend kilometer droeg ik zelfs normale sportschoenen, zonder speciale uitrusting! Maar ik doe de dingen graag goed, en met verloop van tijd heb ik geleerd wat ik nodig had om beter te fietsen: wanneer te eten, te stoppen en uit te rusten, en wanneer niet op de fiets te stappen. Ik heb ook vaak advies gevraagd aan vrienden die meer ervaring hadden.

V. Hoe kies je eigenlijk de ideale fietspartner?
A. Persoonlijk kies ik iemand die dezelfde ideeën als ik heb over fietsreizen. Als dat niet zo is, dan laat ik het liever zo. Wanneer ik lange afstanden afleg, geniet ik graag van het landschap en de omgeving. Ik denk niet graag aan de tijd die ik heb om ter bestemming te komen. Wanneer je fietst, is het ergste wat je kan overkomen een partner die niet hetzelfde ritme heeft, die sneller gaat of achterwege blijft. Het is een beetje zoals op vakantie gaan met de verkeerde persoon: één keer kan, maar daarna nooit meer!
Mij grootste fietspartner, Giorgio Murari, die samen met mij alle lange afstanden afgelegd heeft (Pinerolo-Barcellona-Pinerolo, Parijs-Brest-Parijs en vele andere) heeft me enorm veel geleerd over het evenwicht, de voeding en de pauzes. Voor beiden is de fiets een soort van natuurlijke oppepper: je levert energie in, maar je wordt er ruimschoots voor vergoed.

V. Wat is Randonneuring?
A. Dit is de sport die alle wielrenners die houden van uitdagingen op de fiets, maar minder van de chronometer, samenbrengt. Het gaat erom parcours van minstens 200 km te fietsen binnen een vooraf bepaalde tijdslimiet. Wie de klus klaart binnen deze tijdslimiet krijgt een brevet, om steeds langere afstanden te kunnen afleggen.
Om deel te nemen aan de Parijs-Brest-Parijs, bijvoorbeeld, heb ik eerst de brevetten moeten halen voor de 200, 300, 400 en 600 km. De vereniging van Italiaanse randonneuses (ARI) certificeert al je brevetten, zodat je je kan inschrijven voor de andere lange afstanden. Parijs-Brest voorzag in een maximale tijd van 90 uren: ik ben erin geslaagd in 78 en ik heb ook erg genoten van de reis.

V. Hoe hou je je dagelijks in vorm?
A. Om me “goed” te voelen hoef ik er niet persé elke dag met de fiets op uit te trekken. Drie keer per week is voldoende, dinsdag, donderdag en zondag. Dan leg ik gemiddeld 150-200 km af. Ik probeer ook de 1500-2000 meters niveauverschil in stand te houden, door op de Grappa te fietsen, de berg waarop ik me thuis voel.
Ik ben geen fanatiek sporter, maar ik doe de dingen graag zoals het hoort: als ik aan 200 km kom verminder ik misschien het niveauverschil een beetje en las ik een plat stuk in.

V. Tot slot: wat mag nooit ontbreken in de uitrusting van een rondonneuse?
A. Naast de fiets, natuurlijk, is het heel belangrijk een goede helm te hebben, gepaste schoenen en kledij die beschermt tegen wind en regen. Na Parijs-Brest heb ik bovendien kunnen vaststellen hoe belangrijk het zadel is: dankzij het zadel kan de wielrenner vele uren op de foets zitten zonder pijn te krijgen aan de rug of het bekken.

De volgende etappe die Loreta voor ogen heeft is Noordkaap, samen met Giuseppe, nieuwe fietsgezel waarmee ze dezelfde reisideeën deelt. Het vertrek is gepland voor juli en de groep Selle Royal heeft beslist deze buitengewone vrouw te helpen door haar het zadel en alle nodige materiaal cadeau te doen voor haar fietsavontuur.
Want Support Cyclists is een missie die verder gaat dan alleen fietsen, maar die personen helpt zoals Loreta, die ervoor koos het leven aan te pakken vanop de fiets.

Commentaar 0
- 50% TA+TOO - 50% TA+TOO