Van Skopje tot Baku: 2000 km emoties | Selle Royal

Van Skopje tot Baku: 2000 km emoties

People & Partners
Produkt & Tech

Van Skopje tot Baku: 2000 km emoties
Oktober 2016

Vertrekken voor een langer reis is elke keer een grote emotie.
Het samen met iemand doen van wie je houdt en die je al heel lang kent, maakt het nog meer speciaal. Beslissen op het zadel te gaan zitten en tweeduizend kilometer door het minder bekende Europa te gaan fietsen, zet dit om in een uniek avontuur!
Dit is wat Blerim en Adrian, Duitse vader en zoon, met een passie voor de fiets, in mei dit jaar gedaan hebben, nadat ze Skopje, in Macedonië, samen met hun fietsen bereikten.
Van daaruit zijn ze een tocht opgemaakt uit pracht begonnen, pijnlijke spieren, confronterende ontmoetingen en lekke banden, die ze de eerste 950 km door Macedonië, de kristalheldere wateren van Griekenland en de zon van de Middellandse zee.
Zo veel kilometers afleggen is niet makkelijk zonder de juiste middelen, daarom kiezen de twee te vertrekken op het Scientia, het meest geschikt voor een zo zwaar parkoers op de fiets.

 

De moeite, de verte van wie je liefhebt en van de zekerheid van het dagelijkse leven, vallen in het niets wanneer de opeens voor je eigen ogen het fascinerende Istanbul ziet liggen!
En het is hier dat de "Father – Son – Worldtravel”, dit is de naam gekozen door Adrian en Blerim om hun ervaringen te delen over de wereld, vijf dagen lag uitrusten, hun ogen vullend met de grootsheid van Hagia Sofia, de schoonheid van de Blauwe Moskee en de kleuren van de bazaars in de buitenlucht.
Het zou zeer makkelijk zijn om tijd te verliezen met de lof van een stad die zo verwelkomend is, maar de wil naar avontuur houdt hier niet op!

Kijk daarom, vader e zoon die weer wegfietsen naar hun tweede reisdoel: het Georgië, land waarin de ongerepte natuur leven geeft aan adembenemende landschappen…
Al trappend tussen de wortels van de banaanbomen en van de bamboeplanten die de kusten van de Zwarte Zee behuizen, de aanzienlijke toppen van de kleine en de grote Kakasau doorkruisend, komen we aan in Azerbeidzjan.
Daar worden wij begroet met enthousiasme en de warmte van een volk dat, ook al wordt het onder de voeten gelopen door een moeilijke politieke situatie, de waarde kent van de meest echte gastvrijheid en het niet accepteert ons weg te laten gaan zonder dat wij een oneindigheid aan plaatselijke specialiteiten geproefd hebben. Hun wielen zigzaggen tussen de buffels en de kamelen die de straten van het land bezetten, terwijl slangen en hyena's de doorgang ervan observeren en het einde van hun reis bereiken: de stad Baku.
Enkele dagen van welverdiende rust, genieten wij van het panorama van de Kaspische Zee en dan komt de tijd om weer verder te gaan.

Maar deze keer is de weg de weg naar huis; na zesentwintig dagen, meer dan tweeduizend kilometer, twaalf kilo minder in gewicht en een ondefinieerbare hoeveelheid emoties en herinneringen, keren onze vrienden terug naar het leven van elke dag, reeds hun toekomst op het zadel boekend.
Wat zal hun volgende bestemming zijn?

Commentaar 0