Wat een zadelmerk te zoeken had op de London Fashion Week

Laten we eerlijk zijn. Als fabrikant van fietszadels vindt ons gebruikelijke "grote evenement" meestal plaats in een stoffige beurshal in Duitsland. Zo’n plek die wordt gekenmerkt door de alomtegenwoordige geur van pretzels, bloedserieuze discussies over de dichtheidspercentages van schuim en een dresscode die begint en eindigt bij een wit overhemd met een logo.

Dat we ons plotseling bevonden in de creatieve chaos van de London Fashion Week voor de herfst/winter 2026-show van Johanna Parv, was – laten we zeggen – even schakelen naar een andere versnelling.

We waren daar namens Selle Royal. Ja, Selle van de zadels. Wij besteden een enorme hoeveelheid tijd aan het nadenken over jouw tuberositas ischiadica (je zitbotjes), zodat jij dat nooit hoeft te doen. En we waren er omdat Johanna Parv – een Estse ontwerpster die van stedelijke fietskleding iets heeft gemaakt wat je wilt dragen in plaats van moet dragen – ons vroeg om een samenwerking.

De schoonheid van de mismatch

Toen we zaterdag de locatie binnenstapten, waren we erop voorbereid ons als buitenaardse wezens te voelen. Naaldhakken maken geen deel uit van onze wereld. Wij leven in vochtafvoerende stoffen, en de kuiten van fietsers hebben de neiging om de aandacht op te eisen in modieuze broeken.

Modemensen zijn intimiderend; ze dragen binnen een zonnebril en zien er veel te goed uit om echt te zijn. Fietsers daarentegen zijn intimiderend omdat ze je om de oren slaan met statistieken over wattage, trapfrequentie en kilometers nog voordat je je eerste kop koffie op hebt.

Twee verschillende werelden. Dachten we.

Eenmaal binnen werden we verrast. Er bleek meer overlap tussen onze werelden dan verwacht. We zaten naast iemand die er net zo heerlijk misplaatst uitzag als wij. We raakten aan de praat en hij gaf eerlijk toe dat hij eigenlijk niet wist wat hij daar deed. Hij was een timmerman die dingen bouwde, zat op de eerste rij van een wereldwijd mode-evenement en vroeg zich af of hij het verkeerde gebouw was binnengewandeld.

Toen de modellen hun laatste ronde liepen en Johanna Parv zelf het podium opkwam voor haar buiging, klaarde het gezicht van onze buurman op. "Dat is mijn vriendin!" grijnsde hij. "Daarom ben ik hier!"

In een klap barstte de high-fashion glans open en kwam er iets veel herkenbaarders tevoorschijn: een vriend die er was om een vriendin te steunen. Het was grappig, menselijk en zette ons weer met beide benen op de grond.

Het deed ons afvragen: hoe vaak realiseren we ons eigenlijk dat de afstand die we voelen tot iemand of iets, in werkelijkheid veel kleiner is dan we denken?

We stoppen dingen graag in hokjes. Dit is sport. Dit is kunst. Dit is nuttig. Dit is luxe. Maar door onze tenen in een ander hokje te steken, beseften we dat die grenzen vooral in ons hoofd bestaan.

Eerder gevoeld dan gemeten

Johanna Parv begrijpt dat alleen omdat je op de fiets naar een vergadering gaat, je er niet uit wilt zien alsof je op het punt staat aan een etappe van de Tour de France te beginnen. Haar ontwerpen zijn een "handleiding voor beweging": een concept dat bij ons als Selle Royal diep resoneert. Wij maken niet alleen zitvlakken; wij faciliteren beweging.

Het thema voor herfst/winter 2026 was The Intimacy of Distances. De toelichting sprak over hoe tijd, snelheid en afstand eerder worden gevoeld dan gemeten.

Dat begrepen we meteen. Want niemand begrijpt het gevoel van afstand zo goed als een zadelvabrikant. Wij weten precies hoe 15 kilometer anders voelt dan 50. Die afstand is intiem; het is een onderhandeling tussen jouw lichaam, de machine en de stedelijke infrastructuur. Het is geen getal op een Garmin. Het is een sensatie in je lichaam.

De hyperrealiteit van het woon-werkverkeer

De showruimte werd gedomineerd door vier enorme schermen die fungeerden als vensters naar de hyperrealiteit van de moderne forens. We keken naar Johanna’s muzen – echte vrouwen, echte forensen – die door de stedelijke hindernisbaan van Londen navigeerden.

Meestal zijn onze producten onzichtbaar. Er wordt letterlijk op gezeten. Ze doen hun werk het beste als je ze helemaal niet opmerkt, omdat je geen pijn hebt. Maar hier, in deze ruimte, werden de zadels centrale personages in het verhaal als onderdeel van het decor. Om een product dat we normaal bespreken in termen van drukverdeling en zithoudingen te zien als onderdeel van een modeverhaal, was... magisch.

Er was een prachtige mix van verwarring en amusement te zien op de gezichten van de gasten op de eerste rij toen ze naar hun gereserveerde plaatsen op onze op maat gemaakte zadelbankjes werden geleid. Het was de ultieme test voor onze ergonomie: als je een 20 minuten durende modeshow comfortabel kunt uitzitten in een strakke rok, hebben wij ons werk goed gedaan. Te oordelen naar het feit dat de helft van het publiek nog lang nadat de lichten aangingen op de bankjes bleef hangen, denken we dat het wel snor zat.

De handleiding voor beweging

De collectie zelf was prachtig. Wollen basislagen werden gecombineerd met capuchon-sjaals die eruitzagen alsof ze een stormachtige tegenwind op de London Bridge konden weerstaan. Er waren jassen met zakken op de rug – net als bij een fietsshirt – en broekspijpen die netjes in de panty waren gestopt; een move die elke fietser weleens heeft gemaakt, al is het zelden met zoveel gratie.

Toen het licht aanging en de menigte in beweging kwam, zagen we onze timmermansvriend naar Johanna toe lopen en haar een dikke knuffel geven. Bij het naar buiten lopen voelde het modepubliek ineens een stuk minder intimiderend. Er gebeurt iets magisch wanneer je buiten je gebruikelijke lijntjes kleurt.

Johanna Parv bewijst dat je esthetiek niet hoeft op te offeren voor functionaliteit. Je kunt de poëzie van beweging hebben én een plek om je sleutels op te bergen.

Wij hebben bewezen dat de afstand tussen een dagelijkse rit en de catwalk alleen zo groot is als je jezelf inbeeldt.

Want zeg nou zelf: hoeveel zadelmerken kunnen zeggen dat ze de pagina's van de Vogue hebben gehaald?